«Το πάθος δεν φοράει ρούχα»

Καλώς ήρθες σε κάτι που υποτίθεται δεν έπρεπε να σου αρέσει.
Σώμα βαμμένο, βλέμμα καρφωμένο και μια μπάλα στη μέση — κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το ποδόσφαιρο εδώ δεν είναι οικογενειακό θέαμα· είναι ένστικτο, πρόκληση και ένα μικρό χαστούκι στην άνεσή σου.

Μπορείς να το πεις τέχνη.
Μπορείς να το πεις πρόκληση.
Ή μπορείς απλώς να συνεχίσεις να κοιτάς και να προσποιείσαι ότι μπήκες «από περιέργεια».

Ό,τι κι αν σε έφερε εδώ, ένα είναι σίγουρο: αυτό το blog δεν παίζει άμυνα.

τι φυτεύουμε τον Δεκέμβρη;

Τώρα τον Δεκέμβριο, φυτεύουμε χειμερινά λαχανικά όπως σπανάκι, μαρούλια, ρόκα, σέσκουλο, αντίδια, παντζάρια, ραδίκια, καθώς και αρωματικά όπως μαϊντανό και άνηθο. Μπορούμε επίσης να φυτέψουμε κρεμμύδια, σκόρδα, καρότα για άνοιξη, και λουλούδια όπως πανσέδες, πρίμουλα, καλέντουλες, και διακοσμητικά όπως το διακοσμητικό λάχανο, για να έχουμε χρώμα τον χειμώνα.

Λαχανικά & Βότανα

• Σαλάτες & Χόρτα: Σπανάκι, μαρούλια (διάφορες ποικιλίες), ρόκα, σέσκουλο, αντίδια, ραδίκια, μυρώνια, καυκαλήθρες.
• Ρίζες & Βολβοί: Κρεμμύδια (για άνοιξη), σκόρδα, καρότα, ραπανάκια (γρήγορα), παντζάρια, πράσα.
• Όσπρια: Μπιζέλια, κουκιά (για άνοιξη).
• Αρωματικά: Μαϊντανός, άνηθος, δυόσμος, θυμάρι, δενδρολίβανο.

Λουλούδια & Διακοσμητικά

• Εποχικά: Πανσέδες, πρίμουλες, κυκλάμινα, καλέντουλες, σινεράρια.
• Διακοσμητικά: Διακοσμητικό λάχανο.

Συμβουλές

• Προτιμήστε είδη που αντέχουν στο κρύο.
• Εξασφαλίστε αφράτο και καλά δουλεμένο χώμα.
• Για γλάστρες, χρησιμοποιήστε έτοιμους σάκους φύτευσης

Η «κοινωνιολογική φαντασία», σύμφωνα με τον C. Wright Mills

Η «κοινωνιολογική φαντασία», σύμφωνα με τον C. Wright Mills, είναι η ικανότητα του ατόμου να κατανοεί τη σχέση ανάμεσα στις προσωπικές του εμπειρίες και στις ευρύτερες κοινωνικές δομές και ιστορικές συνθήκες. Δηλαδή, μας βοηθά να δούμε ότι όσα βιώνουμε στην καθημερινή μας ζωή δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ατομικών επιλογών ή λαθών, αλλά συνδέονται με κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες.

Ο Mills διαχωρίζει το «προσωπικό πρόβλημα» από το «κοινωνικό ζήτημα» ως εξής:

• Το προσωπικό πρόβλημα αφορά δυσκολίες που βιώνει ένα άτομο μέσα στο άμεσο κοινωνικό του περιβάλλον και φαίνονται ως ατομικές αποτυχίες ή ευθύνες.
• Το κοινωνικό ζήτημα αφορά προβλήματα που επηρεάζουν μεγάλο αριθμό ανθρώπων και προκύπτουν από τον τρόπο που είναι οργανωμένη η κοινωνία (θεσμοί, οικονομία, πολιτικές).

Παραδείγματα από τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα:

1. Ανεργία
   Αν ένα άτομο είναι άνεργο, μπορεί να θεωρηθεί προσωπικό πρόβλημα (έλλειψη προσόντων, λάθος επιλογές). Όταν όμως η ανεργία αφορά χιλιάδες ή εκατομμύρια ανθρώπους, τότε πρόκειται για κοινωνικό ζήτημα που σχετίζεται με την οικονομική κρίση, την αγορά εργασίας και τις κρατικές πολιτικές.
2. Δυσκολία πρόσβασης σε στέγη
   Η αδυναμία ενός ατόμου να νοικιάσει ή να αγοράσει σπίτι μπορεί να φαίνεται προσωπικό πρόβλημα. Όταν όμως παρατηρείται γενικευμένη αύξηση ενοικίων και στεγαστική κρίση, το πρόβλημα μετατρέπεται σε κοινωνικό ζήτημα που συνδέεται με τις κοινωνικές ανισότητες και την οικονομική οργάνωση της κοινωνίας.

Συμπερασματικά, η κοινωνιολογική φαντασία μας επιτρέπει να κατανοούμε τα ατομικά προβλήματα ως μέρος ευρύτερων κοινωνικών διαδικασιών και να βλέπουμε τη σύνδεση ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία.

Τι μαλακίες διαβάζουμε καλοκαιριάτικα;

Α, ναι! Το επιστημονικό αποκαλυπτικό άρθρο που όλοι περιμέναμε: «Ο Αυνανισμός: Ο Θρύλος της Αιώνιας Αυτοϋπηρεσίας». Ευτυχώς που οι ερευνητές του University College London έκατσαν να μελετήσουν αυτό το «σκοτεινό» μυστήριο της φύσης, αφού προφανώς οι υπόλοιποι είμασταν όλοι ασχολημένοι να λύνουμε μικροπροβλήματα όπως η πείνα, η κλιματική αλλαγή και η παγκόσμια ανισότητα.

Και εδώ που τα λέμε, 40 εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το να χαϊδεύεις τον εαυτό σου είναι καλό; Πραγματικά, ποιος θα το περίμενε; Ειδικά όταν οι ορμόνες της «ευτυχίας» (ντοπαμίνη), της «αγάπης» (ωκυτοκίνη) και της «δύναμης» (τεστοστερόνη) πηγάζουν από μια πρακτική που η θρησκεία και η κοινωνία μας έβαλαν να ντρεπόμαστε. Ειρωνικό, δεν είναι;

Αλλά ας μην αγνοούμε το πιο σημαντικό εύρημα: ο αυνανισμός βοήθησε τα αρσενικά πρωτεύοντα να «ξεφορτώνονται» το παλιό σπέρμα για να μην μείνουν εκτός παιχνιδιού. Φανταστείτε τον πρωτόγονο άνδρα να λέει: «Έχω ΣΟΒΑΡΗ εξελικτική δουλειά να κάνω… Πρέπει να ετοιμαστώ για το σεξ με το να… ε… ξεκινήσω μόνος μου». Νόμπελ Βιολογίας πια, ε;

Και φυσικά, τα θηλυκά πρωτεύοντα (γιατί να μην είμαστε και εμείς μέρος της ιστορίας;) χρησιμοποιούσαν τον αυνανισμό ως στρατηγικό εργαλείο επιλογής συντρόφου. «Θα σου δώσω μια ευκαιρία, αγαπητέ πίθηκε, αλλά πρώτα… πρέπει να ελέγξω τις ρυθμίσεις pH μου».

Συμπέρασμα; Μην ντρέπεστε, αγαπητοί αναγνώστες! Η επιστήμη σας δίνει άδεια να είστε οι δικοί σας εραστές εδώ και 40 εκατομμύρια χρόνια. Και αν κάποιος σας πει ότι είναι «αφύσικο», του απαντάτε με τα λόγια της Dr. Brindle: «Είναι εξελικτικό, καημένε. Μην κολλάς στο παρελθόν».

Τέλος πάντων… Πότε θα βγει η έρευνα για το πόσο εξελικτικό είναι το να τρώμε πατατάκια στον καναπέ;*

Μας τα έχει κάνει τούμπανο η Σάρον με τα μουνόχειλά της…

(Και τώρα, 30 χρόνια μετά, μας λέει και «δίκιο είχα»)

Αν υπάρχει μια σκηνή που έγραψε ιστορία (και ταυτόχρονα έγραψε και κανένα ψυχιατρικό σε αρκετούς), αυτή είναι το σταύρωμα των ποδιών της Σάρον Στόουν στο «Βασικό Ένστικτο». Τρία δεκαετία μετά, η ίδια η ηθοποιός βγήκε και μίλησε «ειλικρινά» («θυμήθηκα να πληρώνομαι για συνέντευξη») για το πώς αυτό το πλάνο της έφτιαξε και της γάμησε την καριέρα ταυτόχρονα.

«Με έκανε διάσημη, αλλά όχι και σεβαστή»

Η Στόουν, στα 67 της, παραδέχεται ότι η σκηνή ήταν «καλλιτεχνικό αριστούργημα» (ενώ ταυτόχρονα ήταν και «γιατί χάλασα τη ζωή μου»). Από τη μια, έγινε θρύλος. Από την άλλη, ο θρύλος αυτός είχε ράγες και δεν φορούσε βρακί.

«Κατάλαβα, ως σκηνοθέτης -όχι ως κοπέλα της ταινίας- ότι η σκηνή έκανε την ταινία καλύτερη», λέει τώρα, μετά από 30 χρόνια συλλογισμού (και, φαντάζομαι, αρκετές θεραπείες).

Δηλαδή, αν το σκεφτείς: Έκανε ολόκληρη ταινία, αλλά όλοι θυμούνται μόνο τα 2 δευτερόλεπτα που φαίνεται η μπουσούρα της. Και αυτό, φίλε μου, είναι το πιο Χόλιγουντ πράγμα που έχεις ακούσει.

Το τίμημα της δημοσιότητας: Αντί για Όσκαρ, πήρε… μήνυση για επιμέλεια

Η Στόουν δεν το ζούσε και όλο «θαύμα». Σε προηγούμενες συνεντεύξεις είχε πει ξεκάθαρα ότι η εικόνα της από την ταινία της κόστισε ακόμα και τη διακυβέρνηση του γιου της. Ναι, γιατί φαίνεται κάποιοι δικαστές δεν ήθελαν να δίνουν παιδί σε μια γυναίκα που «έδειχνε μουνόχειλο σε όλο τον πλανήτη».

«Στη ζωή δεν μπορούμε πάντα να διαλέγουμε τα πράγματα», είπε με το κλασικό «δεν το μετανιώνω, αλλά αν ξανάγεννιόμουν, θα το σκεφτόμουν».

Γιατί δεν έκοψε τη σκηνή;

Εδώ γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον. Η Στόουν είχε το δικαίωμα να κόψει το πλάνο, αλλά τελικά είπε «να το αφήσω, για την τέχνη» (και, φαντάζομαι, γιατί ήξερε ότι αλλιώς θα έπαιζε σε ταινίες τύπου «Η Σαπίλα και οι 7 νάνοι»).

Ο σκηνοθέτης, Πολ Βερχόφεν, φοβόταν να της δείξει το υλικό (και καλά κάνει, γιατί αν της το έδειχνε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, θα τον είχε σκοτώσει). Αλλά όταν η ίδια είδε την τελική έκδοση, κατάλαβε ότι ήταν η στιγμή που θα την θυμούνταν για πάντα (και όχι, δεν εννοούμε τους ρόλους της μετά το «Βασικό Ένστικτο», γιατί αυτούς δεν τους θυμάται κανείς).

Το μήνυμα της Στόουν σε όλες μας: «Η δημοσιότητα έχει πλάτη… αλλά μετράει και το μουνόχειλο»

Συμπέρασμα; Η Σάρον Στόουν έγραψε ιστορία, αλλά η ιστορία αυτή είχε και τις δικές της τραγικές πτυχές. Και τώρα, 30 χρόνια μετά, μας λέει:

• «Ναι, αυτό το πράγμα με τα πόδια με έκανε θρύλο.»
• «Όχι, δεν με έκανε απαραίτητα πιο σεβαστή.»
• «Και ναι, αν το ξαναέκανα, ίσως να έβαζα βρακί.»

Μια σκηνή, μια ζωή, και ένα μήνυμα: Αν θα δείξεις μουνόχειλο στη μεγάλη οθόνη, φρόντισε να πληρώνεσαι καλά.

(Και εσύ, αναγνώστη, που τώρα θα πας να δεις ξανά το «Βασικό Ένστικτο» για «έρευνα», μην ντρέπεσαι… Όλοι το κάνουμε.)

Kόψτε τις βολικές ανοησίες: Ο μύθος του «μαλακομ αγνήτη» και η αηδία της αυτοκαταστρο φικής σοφίας

Ακούγεται γλυκόπικρο, σαν μούτρο μπαρμπα-ψυχολόγου: «Αν όλοι γύρω σου είναι μαλάκες, ίσως ο μαλάκας να είσαι εσύ». Ω, τι βολικό! Τι άνετο! Τι αυτοκριτική! Κι όμως, πόσο εύκολα γίνεται αυτοτιμωρία, πόσο απλά μετατρέπεται σε μια δήθεν «σοφία» που σε κάνει να σκύβεις το κεφάλι και να δέχεσαι τα πάντα σαν δίκαιη τιμωρία.

Ο «μαλακομαγνήτης» δεν υπάρχει, αλλά ο «ηλίθιος-εαυτολογικός-μαστιγωτής» πάει καλά

Το πρόβλημα δεν είναι αν έλκεις τοξικούς ανθρώπους. Το πρόβλημα είναι που πιστεύεις ότι αυτό σημαίνει πως το αξίζεις. Η λογική του «όμοιος στον όμοιο» είναι ένας ευτελής τρόπος να δικαιολογήσεις την κακοτυχία σαν κάτι αναπόφευκτο. Γιατί; Για να νιώσεις έστω και ψευδή έλεγχο; Γιατί είναι πιο εύκολο να πεις «εγώ φταίω» παρά να παραδεχτείς πως μερικοί απλώς… είναι σκουπίδια, και εσύ απλώς έπεσες πάνω τους;

«Αυτοκριτική» ή αυτομαστίγωμα;

Ναι, φυσικά, όλοι κάνουμε λάθη. Κάποιοι μας εκμεταλλεύονται, κάποιοι μας χρησιμοποιούν, κάποιοι μας ρίχνουν λάσπη. Αλλά το να μετατρέπεις κάθε κακή εμπειρία σε δικό σου αποτύπωμα δεν είναι ωριμότητα — είναι μαζοχισμός. Είναι να λες: «Ναι, με κλέψανε, αλλά εγώ το έφταιξα που είχα πορτοφόλι».

Η επικίνδυνη μυθοπλασία του «εσύ το προκάλεσες»

Αυτή η φράση είναι το αγαπημένο εργαλείο όλων των τοξικών ανθρώπων και των ψευτο-διαφωτισμένων. «Αν σε χτυπήσω, εσύ φταις που δεν απέφυγες». «Αν σε κεράτωσαν, εσύ φταις που δεν ήσουν αρκετά ελκυστικός/ή». «Αν σε εκμεταλλεύτηκαν, εσύ φταις που δεν είδες τα σημάδια». Μπαμ! Αθώος ο θύτης, ένοχο το θύμα. Τι άλλο;

Σταματήστε να ρομαντικοποιείτε την κακοποίηση

Το να λες «εγώ τους έφερα στη ζωή μου» δεν σε κάνει υπεύθυνο για τις επιλογές τους. Οι άνθρωποι έχουν ελεύθερη βούληση. Αν κάποιος σε κρατάει για αναλώσιμο, δεν φταις εσύ που «τον έλκυσες» — φταίει αυτός που είναι καθίκι. Το να νιώθεις υπεύθυνος για τη κακία των άλλων δεν είναι ταπεινότητα. Είναι παράνοια.

Τι πραγματικά σημαίνει «άλλαξε τον εαυτό σου»;

Ναι, φυσικά, η αυτοβελτίωση είναι καλή. Αλλά η ιδέα ότι αν γίνεις καλύτερος, οι μαλάκες θα εξαφανιστούν είναι ψέμα. Ο κόσμος είναι γεμάτος κακία, εκμετάλλευση και απληστία. Το να πιστεύεις ότι μπορείς να τον «ελέγξεις» απλώς με το να είσαι αρκετά τέλειος είναι ναζιστική ψευδοεπιστήμη.

Συμπέρασμα: Ζήστε χωρίς δόξα, αλλά και χωρίς αυτοτιμωρία

Μην ψάχνεις να βρεις πάντα το λάθος σου. Μερικές φορές δεν υπάρχει. Μερικές φορές απλώς έπεσες πάνω σε λάθος άνθρωπο. Το να το δέχεσαι δεν είναι αδυναμία — είναι ανδρεία.

Κόψτε τις βολικές ανοησίες. Κόψτε το «εσύ φταις». Κόψτε το «εγώ το προκάλεσα». Κόψτε το «μαλακομαγνήτης».

Ζήστε. Αστοχείστε… Αλλά σταματήστε να κατηγορείτε τον εαυτό σας για τις πράξεις των άλλων.

μια απάντηση στο πόνημα: περί μαλακομαγνήτη

Περί μαλακομαγνήτη | LiFO Από την αναγνώστρια της Lifoland, Δανάη Βασιλική Δαφνομήλη

Κόψτε τις βολικές ανοησίες

(ποιος σας διόρισε εσάς γκουρού της ζωής μας)

Πάλι καλά που βγήκες εσύ, φάρος αυτογνωσίας, να μας σώσεις απ’ τα σκοτάδια του μαλακομαγνήτη. Επιτέλους κάποιος είχε τα κότσια να πει την αλήθεια: εμείς φταίμε για όλα. Που γεννηθήκαμε, που αγαπήσαμε, που δεν είχαμε την πρόνοια να κουβαλάμε ψυχογράφημα του άλλου στο πρώτο ραντεβού. Ντροπή μας.

Γιατί – και κράτα το αυτό – δεν υπάρχουν μαλάκες εκεί έξω. Υπάρχει μόνο η μαλακία μέσα μας. Αν επιλέγουμε σταθερά αποτυχημένους, το σύμπαν δεν γελάει – εμείς είμαστε το αστείο.

Να σου πω, φιλενάδα (ή φίλε, ή γκουρού, ή ό,τι είσαι τέλος πάντων), μη μας το παίζεις Ψυχολογική Βιβλιοθήκη του Αγίου Όρους. Κουράσατε με την ηθική αυταρέσκεια τύπου “δεν φταίνε οι άλλοι, φταις ΕΣΥ”. Ξέρεις τι είναι κι αυτό; Η πιο άνανδρη πνευματική κωλοτούμπα. Το να πετάς σε έναν άνθρωπο που βγήκε στραπατσαρισμένος απ’ την 15η απόπειρα να βρει το στοιχειώδες – μια κανονική σχέση – το “όμοιος στον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα” δεν είναι βαθιά σκέψη. Είναι αγένεια με quotes.

Ο κόσμος είναι γεμάτος από:

• ψευτορομαντικούς που γράφουν σονέτα και εξαφανίζονται στα πρώτα δύσκολα,
• επαγγελματίες γκαζλάιτερς,
• μεσήλικες έφηβους που δεν ξέρουν τι θέλουν αλλά το θέλουν τώρα,
• συναισθηματικούς επενδυτές με IQ πατάτας.

Αλλά εσύ εκεί: εμείς φταίμε. Όχι επειδή πέσαμε πάνω τους, αλλά επειδή τους προσκαλέσαμε ενεργειακά. Δεν είμαστε θύματα της σαπίλας, όχι, εμείς είμαστε η σαπίλα που την έλκει. Όπως λέει και ο σοφός λαός σου (ή μάλλον ο θείος σου στο Πήλιο μετά το τρίτο τσίπουρο): αν έχεις σκατά στο κεφάλι, σκατά θα σου ‘ρθουν.

Κοίτα: δεν χρειάζεται να υπεραναλύεις όποια πατάτα συμβαίνει. Μερικές φορές, απλά έμπλεξες με μαλάκα. Και λες μαλακομαγνήτης για να μην ανοίξεις φλέβα στο μπάνιο με Μητροπάνο. Είναι survival mechanism, όχι θεωρία συνωμοσίας.

Αλλά ΟΧΙ. Δεν σου επιτρέπεται να επιβιώσεις με λίγο αυτοσαρκασμό. Πρέπει να κάνεις ενδοσκόπηση με PowerPoint. Πρέπει να διαβάσεις πέντε βιβλία με τίτλους τύπου «Ξύπνα και Πάρε τη Ζωή σου στα Χέρια», που γράφτηκαν από τύπους που κλαίνε μόνο σε καμπίνες σάουνας.

Και όλο αυτό, φυσικά, τυλιγμένο στο σελοφάν της «συμβουλευτικής» που καταλήγει πάντα στην ίδια ατάκα:
ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.
Όχι το Tinder, όχι το ότι οι άνθρωποι φοβούνται τη δέσμευση όσο τις κατσαρίδες με φτερά – ΕΣΥ.

Οκ, θες αλήθεια; Ορίστε:
Και ναι, φταίμε μερικές φορές. Αλλά φταίνε και οι άλλοι. Και μερικοί απ’ αυτούς είναι καθαρόαιμοι μαλάκες με ISO, που θα μπορούσαν να μπουν σε μουσεία ως παραδείγματα προς αποφυγή.
Και το να το αναγνωρίζεις αυτό δεν είναι ανευθυνότητα. Είναι ψυχική υγεία.
Δεν χρειάζεται κάθε στραβή να μεταφράζεται σε ευκαιρία αυτοβελτίωσης. Μερικές φορές, η ζωή απλά ρίχνει ντομάτες. Φόρα αδιάβροχο και προχώρα.

Οπότε, με όλη την καλοσύνη που δεν διαθέτω:
άσε μας ήσυχους με τα «κούρεψε τη ζωή σου γουλί» και πήγαινε να τη βάψεις, αν έχεις τόση όρεξη για μεταμόρφωση. Εμείς θα συνεχίσουμε να λέμε «μαλακομαγνήτης», να κάνουμε τα λάθη μας, να γελάμε με τα χάλια μας και – guess what – να μην νιώθουμε και τύψεις από πάνω.

Γιατί, καλή μου ηθικολόγε, όλοι μαλακίες κάνουμε. Απλώς άλλοι τις παραδέχονται και τις βγάζουν meme. Κι άλλοι γράφουν κηρύγματα με φόντο Μπαλί και λεζάντα «healing».

μια απάντηση στο πόνημα: περί μαλακομαγνήτη

Περί μαλακομαγνήτη | LiFO Από την αναγνώστρια της Lifoland, Δανάη Βασιλική Δαφνομήλη

«Που τα βρίσκει αυτά τα σαπάκια η ΑΕΚ;»

Μια ερώτηση που καίει τα χείλη όλων των φίλων του ελληνικού ποδοσφαίρου (και όχι μόνο), καθώς η Ένωση συνεχίζει να μας εκπλήσσει με την ικανότητά της να μετατρέπει «has-beens» σε «must-sign». Ο Λούκα Γιόβιτς, ο νέος «διαμάντι» της ΟΠΑΠ Αρένας, είναι απλώς η τελευταία περίπτωση ενός παίκτη που ο υπόλοιπος κόσμος είχε ξεχάσει — αλλά όχι η ΑΕΚ, φυσικά!

Από τη Ρεάλ Μαδρίτης… στη Ρεάλ Λεωφόρο;

Ο Γιόβιτς, που κάποτε κόστιζε 60 εκατομμύρια (ναι, διαβάσατε καλά), τώρα έρχεται δωρεάν — αν αγνοήσουμε το εκατομμύριο πριμ υπογραφής και τα 2,5 εκατομμύρια τον χρόνο, που φυσικά είναι ψίχουλα για έναν παίκτη που την τελευταία πενταετία έκανε περισσότερες εμφανίσεις στα νοσοκομεία παρά στα γήπεδα.

Η καριέρα του θυμίζει εφημερίδα:

• 2019: Θαύμα της Άιντραχτ, πωλείται για τρελά λεφτά.
• 2020-2023: Χάνεται στα αποδυτήρια της Ρεάλ και της Φιορεντίνα.
• 2024: MVP τον Απρίλιο στη Μίλαν (ναι, μόνο τον Απρίλιο, αλλά ποιος μετράει;).
• 2025: Ανακηρύσσεται «σπουδαία μεταγραφή» από την ΑΕΚ, η οποία φαίνεται να έχει εξαιρετική ικανότητα στο να βλέπει «κρυφές δυνατότητες» που όλοι οι άλλοι έχουν παραβλέψει.

Γιατί η ΑΕΚ είναι η βασίλισσα του «Low Risk, No Reward»

Η φιλοσοφία είναι απλή:

1. Βρες έναν παίκτη που ήταν καλός πριν 5 χρόνια.
2. Πέτα του ένα παχύ χαρτζιλίκι (γιατί η ελληνική οικονομία είναι σε άριστη κατάσταση, εντάξει;).
3. Κράζε όσους αμφισβητούν τη μεταγραφή ως «μικροψυχους».
4. Όταν αποτύχει, πες «δεν είχε πείσμα» ή «τον τρώγανε οι συμπαίκτες».

Και αν ο Γιόβιτς δεν σκοράρει; Μην ανησυχείτε! Η ΑΕΚ έχει εμπειρία στο να πουλάει ονείρωξεις: θυμάστε τον Λιβάι Γκαρσία (από ΠΣΖ σε… Λαμία); Τον Ζίνι (από Μπαρτσελόνα σε… πάγκο);

Το αστείο της υπόθεσης

Ο Γιόβιτς δεν είναι κακός παίκτης — απλώς είναι τυπικό παράδειγμα ενός ταλέντου που έσβησε πριν προλάβει να ανάψει. Αλλά στην ΑΕΚ, αυτό δεν έχει σημασία. Εδώ, «πρωτοπόροι» σαν τον Αλμέιδα και τον Μιλόγεβιτς μπορούν να μεταμορφώσουν αχυράνθρωπους σε ήρωες… ή τουλάχιστον να τους πουλήσουν έτσι στους φιλάθλους.

Και αν τελικά δώσει ρέστα, θα ακούσουμε για «ματιά μανατζέρ». Αν όχι, «δεν φταίει η ομάδα». Win-win!

Καλή τύχη, Λούκα! Θα την χρειαστείς. Και εμείς, που θα σε βλέπουμε. 😉

Η Μεγάλη Ταξινόμηση του Αντρικού Ονείρου

Μια Επιστημονική (Και Απολύτως Όχι Αυταρχική) κατηγοριοποίηση»

Φανταστείτε να ξυπνάτε μια μέρα και να ανακαλύπτετε ότι το πέος σας δεν είναι απλώς ένα μοναδικό αριστούργημα της φύσης, αλλά ένα **κατατεθειμένο είδος** σε κάποιο βαρετό μουσείο φυσικής ιστορίας. Μπράβο στον Δρ. Shusterman, που με την ακριβή επιστημονική μέθοδο του «μοιάζει με λαχανικό» μας έσωσε από την τρομερή αβεβαιότητα του «είμαι φυσιολογικός;».

Το Μανιτάρι: Για εκείνους που θέλουν να θυμίζουν έναν μύκητα. Όχι απαραίτητα ψυχεδελικό, αλλά σίγουρα εντυπωσιακό. «Κοίτα μαμά, χωρίς κανένα μανιτάρι να έχω φάει!»

Το Μπουκάλι: Για όσους ονειρεύονται να μοιάζουν με ένα κλασικό Coca-Cola από τη δεκαετία του ’50. Απλώς ελπίζουμε να μην είναι εξίσου αναψυκτικό.

Το Αγγούρι: Οι τυχεροί κάτοχοι του κλασικού «straight-outta-κήπου» look. Ιδανικό για όσους θέλουν να συγχέονται με τα οργανικά λαχανικά στο σούπερ μάρκετ.

Το Μολύβι: Για τους λιτότερους, τους λεπτότερους, τους «αν αυτό ήταν πέος, θα ήταν ένας ποιητής». Bonus points αν το χρησιμοποιείτε κυριολεκτικά για να γράφετε.

Η Μπανάνα: Το πιο «εξωτικό» από όλα – και όχι με τον καλό τρόπο. Αν το δικό σας θυμίζει καρβέλι από την Κρήτη, ίσως είναι ώρα για μια συζήτηση με τον γιατρό. Ή τουλάχιστον για ένα μπανάνα bread.

Και έτσι, αγαπητοί αναγνώστες, μαθαίνουμε ότι η φύση δεν έχει φαντασία: όλοι είμαστε απλώς **walking veggie platters**. Το ερώτημα που μένει είναι: ποιος θα τόλμαγε να πει στον/στην σύντροφό του «Αγάπη μου, είσαι η μπανάνα της καρδιάς μου»;

δε φταίμε για τυχόν κρίσεις ύπαρξης ή αυτοσαρκαστικά σχόλια κατά τη διάρκεια του σεξ. Προχωρήστε με προσοχή – και ίσως ένα μεζούρα.
*Σοβαρά τώρα, αν το πέος σας μοιάζει με καρπούζι, παρακαλούμε επικοινωνήστε με το τοπικό φρουτάδικο.

* με αφορμή ένα γελοίο κείμενο: Οι 5 πιο κοινοί τύποι πέους, σύμφωνα με την επιστήμη

Οι 5 πιο κοινοί τύποι πέους, σύμφωνα με την επιστήμη Χριστίνα Φαραζή Όπως δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο, καθολικό μέγεθος, παρομοίως δεν υπάρχει και ένα, μοναδικό σχήμα για το πέος τ…

ΠΑΟΚ: Ο Λουτσέσκου αποφάσισε να μείνει στον Δικέφαλο, σύμφωνα με δημοσίευμα στη Ρουμανία

Γιατί; Πού αλλού θα μπορούσε να πάει ο γιδοβοσκός;

Μια σάτιρα για τη «μεγάλη» απόφαση του Ραζβάν Λουτσέσκου να μείνει στον ΠΑΟΚ — λες και είχε και πολλές επιλογές…