Tiger Longwing Butterfly on a rock, Heliconius hecale

Tiger Longwing Butterfly on a rock, Heliconius hecale

fotos

deposiiitos

depositphotos 646152400 xl

depositphotos 211232566 xl

Το ελληνικό όνομα που επιλέγουν όλο και περισ σότεροι Κινέζοι και Ινδοί για τα κορίτσια τους

Αν υπάρχει μία παγκόσμια παράδοση που συχνά γίνεται αιτία πίεσης για τους νέους γονείς, αυτή είναι η ανάγκη να επιλέξουν το «ιδανικό» όνομα για το παιδί τους. Και ενώ στη Δύση έχει ξεκινήσει ένα κύμα απελευθέρωσης από τα παραδοσιακά ονόματα των παππούδων, μία νέα, απολύτως αναπάντεχη τάση φαίνεται να αναδύεται: Όλο και περισσότεροι Κινέζοι και Ινδοί γονείς επιλέγουν ένα ελληνικό όνομα για τις κόρες τους – και όχι, δεν είναι το Αναστασία. Είναι το Μούνα.

Σύμφωνα με έγκριτες (και άκρως ανεπίσημες) πηγές, το όνομα Μούνα σκαρφαλώνει στις λίστες των πιο δημοφιλών ονομάτων για κορίτσια στις πιο πυκνοκατοικημένες χώρες του πλανήτη. Γιατί να επιλέξουν ένα ελληνικό όνομα οι Κινέζοι και οι Ινδοί; Οι λόγοι ποικίλουν: από την αγάπη τους για την ελληνική μυθολογία μέχρι την ανάγκη για ένα όνομα που ακούγεται «διεθνές» και δεν θυμίζει κανένα άλλο στην τάξη του παιδιού. Άλλωστε, δεν θέλει κανείς το παιδί του να γυρίζει κάθε φορά που φωνάζουν άλλες πέντε Αναστασίες.

Πηγές αναφέρουν ότι η τάση αυτή ενισχύεται από τη γενικότερη επιθυμία των γονέων να δώσουν στα παιδιά τους ονόματα που δεν έχουν αυστηρά φύλο. Το Μούνα, ένα όνομα με ήχο δυναμικό αλλά και απαλά φωνήεντα, ταιριάζει απόλυτα με τις σύγχρονες ονοματολογικές απαιτήσεις. Επιπλέον, είναι εύκολο στην προφορά, σύντομο, κοσμοπολίτικο και… απροσδιόριστης καταγωγής, στοιχείο που φαίνεται να εκτιμούν οι πολίτες του κόσμου.

Οι δημοφιλείς influencers της Κίνας και της Ινδίας έχουν ήδη αρχίσει να βαφτίζουν τις κόρες τους Μούνα, ανεβάζοντας τρυφερές φωτογραφίες στα social media με hashtags όπως #MounaBaby και #GreekNamesRock. Αντίστοιχα, οι baby name bloggers προτείνουν το όνομα ως μία εναλλακτική του Αναστασία, που έχει πια θεωρηθεί «πολύ προβλέψιμο» για τις νέες γενιές.

Φυσικά, αν η τάση αυτή συνεχιστεί, μπορούμε εύκολα να φανταστούμε ένα μέλλον όπου η μικρή Μούνα από τη Βομβάη ή το Πεκίνο θα επισκεφθεί την Ελλάδα και θα νιώσει μια ανεξήγητη οικειότητα με το όνομά της. Και εκεί, σε κάποιο μικρό καφέ κάτω από την Ακρόπολη, θα ακούσει κάποιον να τη φωνάζει με ελληνική προφορά: «Έλα, Μούνα!» Και ίσως τότε, το όνομα να αποκτήσει μια εντελώς νέα διάσταση για εκείνη…

Χορός των Αισθήσεων

Υπάρχει μια μυστηριώδης αρμονία στα στιγμιαία, έντονα ερωτικά συναντήματα. Μια αρμονία που ξετυλίγεται σαν να είναι προκαθορισμένη, χωρίς ο νους να χρειάζεται να επεμβαίνει. Είναι μια συγχρονία που εκτελείται από τον Πέτερ, σαν να βρίσκεται στο χείλος μιας άγνωστης αβύσσου, χωρίς να καταλαβαίνει πλήρως τι συμβαίνει γύρω του.

Δεν καταλαβαίνει τον σκοπό, δεν τον ενδιαφέρει καν. Οδηγείται από μια αόριστη, αλλά βαθιά και βίαιη επιθυμία, που δεν διακόπτεται, αντίθετα, ενισχύεται όσο περνάει ο χρόνος. Τότε είναι που η επιθυμία αποκτά σάρκα και οστά, καθαρή μορφή και φιλοσοφία. «Πώς γινόταν να μην το καταλάβαινα ως τώρα; Να την αγαπήσω ήθελα, είναι τόσο ξεκάθαρο τώρα.» Το βλέπει, όχι απλώς το βλέπει, νιώθει πώς τον οδηγεί σε μια ερωτική συγχρονία, μιας γλώσσας και ενός φαλλού, σε μια σχεδόν δαιμονική ενοποίηση.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν ήταν σίγουρος. Ίσως του άρεσε η ευχέρεια της Λουίζας, ίσως η γλυκιά της μυρωδιά, ίσως η ευφυΐα της, ίσως η αιχμηρή της γλώσσα, η ανεμελιά της, ο ενθουσιασμός της για τη ζωή. Ίσως να του περνούσε από το μυαλό να προσποιηθεί ότι δεν την έβλεπε, ότι δεν συνέβη τίποτα σημαντικό, ότι ήταν κορεσμένος από γυναίκες, από ερωτικές περιπέτειες. Ίσως να πίστευε ότι όλα ήταν απλά και ασήμαντα.

Όλοι όμως γνωρίζουν ότι οι πιο έντονες ερωτικές στιγμές κρύβονται στις πιο απροσδόκητες γωνιές. Σε ένα ταξί, σε μια συζήτηση, σε ένα δωμάτιο. Κάπου. Εκτείνονται, πυκνώνοντας την ατμόσφαιρα εκεί που δεν το περιμένεις, δίνοντάς της μια ζωηρή, ζωώδη ενέργεια. Είναι τόσο ισχυρή η επίδρασή τους, που εκεί που ο Πέτερ νόμιζε ότι είχε τον έλεγχο, ότι δεν θα έκανε ποτέ κάτι με τη Λουίζα, ξαφνικά όλα γυρίζουν ανάποδα. Και το μόνο που έχει σημασία είναι να την αγαπήσει. «Πώς και δεν το έβλεπα τόσο καιρό;»

Το μόνο που σκέφτεται και κάνει είναι να αγγίξει εκείνο το σώμα με τρόπο που ποτέ δεν είχε τολμήσει πριν, να απελευθερώσει αυτή την έντονη, πρωτόγονη επιθυμία που συγχρονίζει τη γλώσσα με το φαλλό. Στο χείλος της αβύσσου. Μια πρωτόγονη συγχρονία βαθιάς ευχαρίστησης, κάθε κίνηση των μυών βαθύτερα μέσα της, κάθε επαφή του σώματος του με το δικό της, και ένα πέρασμα της γλώσσας από τα χείλη της, το ζεστό, γλυκό της στόμα. Συγχρονίζει λοιπόν, οδηγούμενος στον οργασμό, τόσο τον δικό του όσο και της Λουίζας, αυτής που ποτέ δεν πίστευε ότι θα αγαπούσε, γιατί νόμιζε ότι ήταν απλά μια ακόμη γυναίκα στη ζωή του. Αλλά τώρα είναι ξεκάθαρο: αυτή ήταν η μοίρα του.

Paolo Eleuteri Serpieri Druuna, 2016 Les origines, Tome 0 Page 19

Και τώρα, μόνο αυτό έχει σημασία. Να ζήσει αυτή τη στιγμή χωρίς να σκέφτεται τίποτα άλλο. Γιατί αυτό ακριβώς ήταν που ήθελε από την αρχή.

Τέχνη των μπονσάι

ΚΑΡΠΟΦΟΡΑ ΔΕΝΤΡΑ ΣΕ ΓΛΑΣΤΡΑ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΜΠΟΝΣΑΪ

Τέχνη των μπονσάι

«Μπονσάι είναι η τέχνη της νανοποίησης δέντρων με την ανάπτυξη και διατήρησή τους σύμφωνα με καθορισμένες τεχνικές».

«Το μπονσάι μάς φέρνει κοντά στον κόσμο που μας περιβάλλει, μάς αναγκάζει να κατανοήσουμε τη φύση, δεν είναι απλώς μια τεχνική έκφραση, ξένη προς τη φύση του φυτού.

Όταν το δημιουργούμε, πρέπει να αναδεικνύουμε τη δομή που θα είχε το φυτό αν ζούσε για πολλά χρόνια σε ειδικές περιβαλλοντικές συνθήκες. Η φύση του δέντρου δεν πρέπει να παραβλέπεται ποτέ, αν θέλουμε να διατηρήσουμε τον χαρακτήρα, την ψυχή του». (Andrea Marenzio, “Η τέχνη των Μπονσάι», εκδόσεις Ψυχαλού)

Τα μπονσάι είναι «δέντρα σε δοχείο». Δεν θα σας δώσω ούτε τα ιστορικά στοιχεία δημιουργίας τους ούτε όλα τα στοιχεία που τα αφορούν. Μπορείτε να βρείτε αρκετές πληροφορίες και σε βιβλία, όπως το παραπάνω, και στο διαδίκτυο. Θα περιοριστώ μόνο σ’ αυτά που αφορούν εμάς που καλλιεργούμε.

Γενικοί κανόνες δημιουργίας και διατήρησης μπονσάι

Στην δύση έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε μπονσάι τα πολύ μικρά δεντράκια που συνήθως, λανθασμένα, προσπαθούμε να διατηρήσουμε σε πολύ μικρά, ρηχά δοχεία μέσα στο σπίτι. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι αρχικά τα μπονσάι ήταν δέντρα σε μεγάλα δοχεία που διατηρούνταν στις αυλές. Περίπου αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε εμείς καλλιεργώντας καρποφόρα δέντρα σε μεγάλες γλάστρες.

Κλάδεμα

Η τεχνική νανοποίησης των δέντρων έχει κανόνες. Κατ’ αρχάς, αναγνωρίζουμε και διατηρούμε τα χαρακτηριστικά των δέντρων, απλά σε μικρότερη κλίμακα. Κλαδεύουμε τα δέντρα με τον ίδιο τρόπο που θα τα κλαδεύαμε αν ήταν σε κανονικό μέγεθος στο έδαφος. Τούς δίνουμε τροφή – λίπασμα με τον ίδιο τρόπο που θα τούς δίναμε αν τα καλλιεργούσαμε στο έδαφος. Η διαφορά εδώ είναι ότι τα θρεπτικά συστατικά μέσα σ’ ένα δοχείο εξαντλούνται πιο γρήγορα και δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα εμπλουτισμού τους από την δική μας παρέμβαση.

Κλίμα

Οι κλιματολογικές συνθήκες στις οποίες αναπτύσσονται τα μπονσάι είναι ακριβώς οι ίδιες με αυτές των κανονικού μεγέθους φυτών. Πολλές φορές οι άνθρωποι αγοράζουν μπονσάι πεύκων, κέδρων ή ελάτων και το βάζουν μέσα στους 20°C του σπιτιού τους. Το φυτό πεθαίνει κι εκείνοι αναρωτιούνται τι έγινε. Αυτό που έγινε είναι ότι τα δέντρα, ακόμα και σε μικρή κλίμακα, χρειάζονται το φυσιολογικό τους κλίμα, που είναι ψυχρό. Το ίδιο ισχύει και για τα καρποφόρα. Καλλιεργούμε σε δοχεία τα ίδια δέντρα που ευδοκιμούν ούτως ή άλλως στην περιοχή μας.

Φωτισμός

Οι συνθήκες φωτισμού για την ανάπτυξη των μπονσάι είναι ακριβώς οι ίδιες με αυτές που χρειάζονται τα κανονικού μεγέθους δέντρα. Εκεί που θα ευδοκιμούσε και θα είχε παραγωγή ένα κανονικού μεγέθους δέντρο, θα έχει και το μικρότερου μεγέθους δέντρο σε δοχείο.

Πότισμα

Για το πότισμα και την υγρασία που χρειάζονται τα δέντρα υπό κλίμακα, ισχύουν ακριβώς τα ίδια με το πότισμα και την υγρασία που χρειάζονται τα δέντρα κανονικού μεγέθους. Η διαφορά έγκειται στον τρόπο εξάτμισης της υγρασίας στο δοχείο. Η εξάτμιση εξαρτάται από την θέση του δοχείου και την έκθεσή του στον ήλιο, από τον καιρό και την θερμοκρασία περιβάλλοντος, αλλά και από το στάδιο ανάπτυξης του δέντρου. Όταν το δέντρο αναπτύσσεται, βγάζει νέα φύλλα, ανθίζει, καρποφορεί και μεγαλώνει τους καρπούς του, θέλει πιο πολύ νερό. Όταν ωριμάζει τους καρπούς και μπαίνει σε λήθαργο χρειάζεται λιγότερο νερό. Είτε είναι κανονικού μεγέθους και καλλιεργείται στο έδαφος, είτε είναι μικρότερου μεγέθους και καλλιεργείται σε δοχείο.

Το μέγεθος των φύλλων και των καρπών δεν αλλάζει ανάλογα με το μέγεθος του δέντρου. Εφόσον το δέντρο τρέφεται και ποτίζεται σωστά και έχει αρκετό φως, το μέγεθος των φύλλων και των καρπών είναι μικρό ή μεγάλο ανάλογα με το είδος και την ποικιλία.

Τι διαφορές έχει το μπονσάι – δέντρο σε δοχείο, σε σχέση με το δέντρο στο έδαφος

Καρποφορία

Η ανάπτυξη και η καρποφορία, δηλαδή η ποσότητα των καρπών, εξαρτάται από το μέγεθος των ριζών του δέντρου. Όσο πιο μεγάλες ρίζες έχει, τόσο πιο πολλούς καρπούς κάνει. Στο έδαφος, εφόσον το δέντρο έχει αρκετό χώρο και δεν υπάρχουν εμπόδια, αναπτύσσεται διαρκώς, όσο περισσότερο τού επιτρέπει το είδος και η ποικιλία του. Μέσα σε δοχείο, οι ρίζες περιορίζονται στον χώρο του δοχείου. Αυτό σημαίνει ότι η ποσότητα των καρπών θα είναι περιορισμένη. Αλλά μόνο η ποσότητα, ούτε το μέγεθος ούτε η ποιότητα. Αυτά υποβαθμίζονται μόνο από ασθένειες και έλλειψη τροφής, νερού ή επαρκούς φωτισμού.

Ανάπτυξη ριζικού συστήματος

Στο έδαφος αφήνουμε τις ρίζες των δέντρων να αναπτύσσονται όσο μπορούν προς όποια κατεύθυνση μπορούν. Μέσα στο δοχείο αυτό δεν γίνεται. Πρέπει να διατηρείται μια αναλογία ανάμεσα στις ρίζες και το χώμα μέσα στο δοχείο, έτσι ώστε το δέντρο να μπορεί να τρέφεται και να πίνει νερό. Επειδή, όμως, από την φύση τους τα δέντρα, όπως όλα τα φυτά, συνεχίζουν να αναπτύσσουν ρίζες, κάποια στιγμή το ριζικό σύστημα των δέντρων καλύπτει όλο το χώρο του δοχείου και δεν αφήνει χώρο για χώμα.

Με το πέρασμα των αιώνων έχει αναπτυχθεί από τους λαούς της Άπω Ανατολής η τεχνική περιορισμού του ριζικού συστήματος των δέντρων σε δοχεία, έτσι ώστε να διατηρούν το μικρό τους μέγεθος, αλλά να παραμένουν υγιή. Όταν το δέντρο αρχίζει να δείχνει σημάδια κόπωσης και αδυναμίας ανάπτυξης, πρέπει να το ανανεώσουμε.

Τρόπος ελέγχου του μεγέθους του ριζικού συστήματος

Το κλάδεμα ανανέωσης είναι ένας κανόνας που ισχύει και για τα δέντρα που μεγαλώνουν στο έδαφος. Ειδικά για τα δέντρα που μεγαλώνουν σε δοχεία, το κλάδεμα είναι η αρχή. Ξεκινούμε με αυστηρό κλάδεμα, αφενός για να ανανεώσουμε το δέντρο αφετέρου για να μπορούμε να το χειριστούμε πιο εύκολα. Το αφαιρούμε εντελώς από το δοχείο και κόβουμε με πριόνι τις ρίζες στα 2/3. Προσθέτουμε φρέσκο χώμα και θρεπτικές ουσίες και επανατοποθετούμε το δέντρο στο δοχείο. Ποτίζουμε και το αφήνουμε να ξεπεράσει το σοκ και να ξαναρχίσει να μεγαλώνει. Το αυστηρό κλάδεμα περιορίζει και τις ανάγκες του δέντρου από το οποίο έχουμε αφαιρέσει ρίζες. Οι παρεμβάσεις γίνονται στις αρχές της άνοιξης, έτσι ώστε το δέντρο να έχει χρόνο να επανέλθει και ν’ αναπτυχθεί όπως θα αναπτυσσόταν την άνοιξη. Το κάθε πότσα χρόνια γίνεται εξαρτάται από το μέγεθος του δοχείου και το ίδιο το φυτό. Το ίδιο το δέντρο θα μάς δείξει πότε χρειάζεται κόψιμο των ριζών και δραστική ανανέωση.

Η φιλοσοφία των μπονσάι

Μπορεί η διαδικασία να φαίνεται τρομακτική και υπερβολικά επεμβατική. Η φιλοσοφία, όμως, της τεχνικής των μπονσάι είναι η συνειδητοποίηση της δύναμης της φύσης για ανανέωση και ζωή. Παρατητώντας τα δέντρα που περνάνε κακουχίες να ανταπεξέρχονται, να τις ξεπερνάνε και να ξαναζωντανεύουν, αναλογιζόμαστε τις δυσκολίες που περνάμε εμείς και την δύναμη που έχουμε να ξεπερνάμε τα δικά μας προβλήματα. Τα δέντρα αναπτύσσονται και ευδοκιμούν ακόμα και περιορισμένα. Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε κι εμείς. Η δική τους δύναμη ζωής και ανανέωσης δίνει παράδειγμα και σε μας.

(Όπως αντιλαμβάνεστε, οι λαοί της Άπω Ανατολής φιλοσοφούν παρατηρώντας την φύση, οι Έλληνες φιλοσοφούμε συζητώντας μεταξύ μας. Μέσα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, εμείς μαθαίνουμε πώς να φιλοσοφούμε παρατηρώντας την φύση κι εκείνοι συζητώντας…)

Η επιτυχία των δέντρων σε δοχείο εξαρτάται από την δική μας ικανότητα παρατήρησης, αποδοχής των φυσικών κανόνων και προσαρμογής. Αν προσπαθήσουμε να επιβάλουμε κανόνες στα δέντρα μας, θα αποτύχουν. Μόνο κατανοώντας πώς λειτουργούν πραγματικά τα δέντρα θα έχουμε ανάπτυξη και καρποφορία. Και βέβαια αυτό απαιτεί χρόνο, υπομονή, εμπειρία και ανταλλαγή πληροφοριών με ειλικρίνεια, έτσι ώστε όλοι να πετυχαίνουν.

Φωτογραφίες

Στις φωτογραφίες σάς δείχνω την λεμονιά μου σε γλάστρα διαμέτρου 50εκ. και βάθους 40εκ. στο μπαλκόνι. Αγοράστηκε από το φυτώριο της περιοχής μου το 2022 και μεταφυτεύτηκε απευθείας σ’ αυτή τη γλάστρα. Την πρώτη χρονιά, την είχα τοποθετήσει στο νότιο άκρο του ανατολικού μου μπαλκονιού. Αγρίεψε, έριξε όλα τα φύλλα και γέμισε αγκάθια.

Την επόμενη χρονιά, την άνοιξη του 2023, αποφάσισα να παρέμβω και να της δώσω μια ευκαιρία. Αφαίρεσα ένα – ένα όλα τα αγκάθια, κλάδεψα λίγο τα κλαδιά για να της δώσω ένα καλύτερο σχήμα, της έβαλα λίπασμα και την μετακίνησα στο βόρειο άκρο του ίδιου μπαλκονιού. Άρχισε αμέσως να βγάζει καινούργια φύλλα. Το 2023 ανέπτυξε ένα υγιές φύλλωμα και προσαρμόστηκε στην καινούργια της θέση. Έβγαλε κάποια λουλούδια, αλλά δεν έδεσε καρπούς. Από τη στιγμή που είχε αρχίσει να φαίνεται υγιής δεν ανησύχησα, τής έδωσα τον χρόνο της.

Την άνοιξη του 2024 έβγαλε καινούργια φύλλα και περισσότερα άνθη. Τον Μάιο έδεσε καρπούς και μέχρι τα Χριστούγεννα είχε μεγαλώσει και ωριμάσει έξι μεγάλα, χυμώδη λεμόνια. Οι φωτογραφίες είναι από τον Μάιο και τον Δεκέμβριο του 2024.

Το 2025 θα είναι η δεύτερη χρονιά καρποφορίας της. Θα κάνω το πρώτο κλάδεμα καρποφορίας προσπαθώντας να την διαμορφώσω σε μορφή κυπέλου, όπως κλαδεύουμε τα εσπεριδοειδή κανονικού μεγέθους. Και αφού μού έχει δείξει ότι αναπτύσσεται καλά σ’ αυτό το σημείο, σκέφτομαι να της φέρω για παρέα και μια πορτοκαλιά.

Σολανόδεντρο – Μελιτζανόδεντρο

Με την ίδια λογική θα διαμορφώσω και το σολανόδεντρο – μελιτζανόδεντρό μου. Μετά τις πληροφορίες του φίλου Leontios Theodora Tsikouria ότι οι πιπεριές δεν λειτουργούν καλά πάνω στα σολανόδεντρα, θα περιοριστώ στη δημιουργία ενός μελιτζανόδεντρου. Ακολουθώντας πάντοτε τους κανόνες δημιουργίας και ανάπτυξης των μπονσάι.

Τριετής προγραμματισμός

Η δημιουργία ενός καρποφόρου δέντρου απαιτεί σχεδιασμό, προγραμματισμό και χρόνο. Όσο γρήγορα κι αν αναπτύσσεται ένα δέντρο, ο προγραμματισμός μου είναι κατ’ αρχάς η τριετία. Περιμένω το δέντρο να περάσει τις παιδικές του ασθένειες, να τις ξεπεράσει με τη βοήθειά μου, και μετά να προσαρμοστεί, να δυναμώσει και να αρχίσει να καρποφορεί κανονικά.

Να αθωωθούν οι 6 διωκόμενοι της πορείας του Πολυτεχνείου του 2020

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Να αθωωθούν οι 6 διωκόμενοι της πορείας του Πολυτεχνείου του 2020,

ΤΡΙΤΗ 11 ΦΛΕΒΑΡΗ, ΩΡΑ 9,00, ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Παραθέτουμε το δελτίο τύπου της Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης διαδηλωτών – διαδηλωτριών της Πορείας του Πολυτεχνείου 2020:

ΟΙ 6 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 2020 ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΚΑΝ: ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΥΓΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΘΩΩΘΟΥΝ!

Την Τρίτη 11 Φλεβάρη συνεχίζεται στη Θεσσαλονίκη η δίκη των 6 συλληφθέντων της Πορείας του Πολυτεχνείου του 2020.

Η πορεία του Πολυτεχνείου του 2020, διεξάχθηκε σε συνθήκες πρωτοφανών απαγορεύσεων και καταστολής σε όλη τη χώρα. Αποτέλεσε κορύφωση της κρατικής-κυβερνητικής καταστολής της τότε κυβέρνησης ΝΔ, που με πρόσχημα την πανδημία και τη δήθεν υγειονομική προφύλαξη, προσπάθησε ανεπιτυχώς να βάλει στο «γύψο» τις εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις. Την ίδια στιγμή που προσπάθησαν να περιορίσουν το δικαίωμα στις συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις, περνούσαν στη Βουλή μια σειρά αντεργατικά μέτρα.

Σε εκείνη την επέτειο του Πολυτεχνείου, εφαρμόστηκαν ταυτόχρονα ο νόμος για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, αλλά και τα αντιδημοκρατικά διατάγματα της κυβέρνησης που απαγόρευσαν σε όλη την επικράτεια τις εκδηλώσεις τιμής και αγώνα για το Πολυτεχνείο. Η Θεσσαλονίκη μετατράπηκε σε κατεχόμενη πόλη, με τις δυνάμεις καταστολής να αποκλείουν το Πολυτεχνείο του ΑΠΘ και κάθε σημείο. Η μεθόδευση αυτή ακυρώθηκε στην πράξη από τη γενναία στάση εκατοντάδων διαδηλωτών και διαδηλωτριών, που αψηφώντας τις απαγορεύσεις, έκαναν το καθήκον τους απέναντι στην ιστορική επέτειο της 17ης Νοέμβρη και όλα όσα αυτή αντιπροσωπεύει. Διεκδίκησαν στην πράξη το δικαίωμα να διαδηλώσουν για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΥΓΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Η απάντηση της αστυνομίας, κατ’ εντολή της κυβέρνησης, ήτανε λυσσαλέα. Ακυρώνοντας κάθε πρόσχημα περί «υγειονομικής προστασίας», περικύκλωσαν την πορεία, επέβαλλαν συνθήκες συνωστισμού, και πραγματοποίησαν συλλήψεις διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υπάρξουν τραυματισμοί. Σε μια προσπάθεια γενικευμένης ποινικοποίησης της λαϊκής πάλης, έγραψαν πάνω από 60 πρόστιμα των 300€ σε διαδηλωτές, αλλά και 1 πρόστιμο των 3.000€ για «οργανωτή» διαδήλωσης, και προχώρησαν σε 6 συλλήψεις με ανυπόστατες κατηγορίες για «διέγερση σε ανυπακοή ή απείθεια κατά των νόμων», «διασπορά μολυσματικής νόσου», «βία κατά υπαλλήλου» κτλ.

Η πορεία του Πολυτεχνείου του 2020 αποτέλεσε μια σημαντική καμπή στην πάλη για το σπάσιμο της κρατικής καταστολής και του κυβερνητικού αυταρχισμού, για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού μας. Η βάρβαρη αυτή πολιτική της καταστολής και των απαγορεύσεων, βρίσκεται και σήμερα σε πλήρη εφαρμογή ενάντια σε κάθε λαϊκό αγώνα. Ο νόμος Χρυσοχοΐδη ενάντια στις διαδηλώσεις, οι νόμοι Χατζηδάκη και Γεωργιάδη ενάντια στην απεργία και την ελεύθερη συνδικαλιστική δράση, οι νέοι Ποινικοί Κώδικες και η ανάσυρση δεκάδων νόμων και διατάξεων, που ποινικοποιούν την ελεύθερη πολιτική και συνδικαλιστική έκφραση και δράση, είναι πτυχές αυτής της επιχείρησης, είναι μέρος του αντιδραστικού οπλοστασίου που χρησιμοποιεί το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, σε βάρος του «εχθρού-λαού» που αναζητά όλο και πιο συχνά αγωνιστικές διεξόδους ενάντια στη βάρβαρη πολιτική της πείνας, της εξαθλίωσης, της ανεργίας και του πολέμου.

Για αυτό το λόγο η δίκη των 6 συλληφθέντων της πορείας του Πολυτεχνείου πρέπει να μετατραπεί σε καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής, σε βήμα υπεράσπισης των λαϊκών ελευθεριών. Αυτές οι διώξεις δεν πρέπει να περάσουν και δεν θα περάσουν! Η αλληλεγγύη στους δικαζόμενους αγωνιστές και η απαίτηση για την αθώωση τους, πρέπει να γίνει υπόθεση κάθε εργαζόμενου και νεολαίου, κάθε μαζικού φορέα, κάθε αγωνιστή, κάθε συλλογικότητας, κάθε δημοκράτη.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΩΝ 6 ΔΙΩΚΟΜΕΝΩΝ:

ΤΡΙΤΗ 11 ΦΛΕΒΑΡΗ, ΩΡΑ 9,00πμ,

ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης διαδηλωτών – διαδηλωτριών της Πορείας του Πολυτεχνείου 2020

ερωτήσεις – απαντ’ησεις για τα Ωνάσεια

Τι είναι τα «Ωνάσεια» σχολεία;
Τα «Ωνάσεια» σχολεία είναι μια νέα κατηγορία δημόσιων σχολείων που εισάγει η κυβέρνηση, με εξετάσεις εισαγωγής και διαφοροποιημένο πρόγραμμα σπουδών, όπου το Ίδρυμα Ωνάση θα έχει λόγο στη λειτουργία τους, αντί για το Υπουργείο Παιδείας.

Γιατί τα «Ωνάσεια» σχολεία θα απευθύνονται ουσιαστικά σε πλούσιους μαθητές;
Διότι η εισαγωγή σε αυτά θα απαιτεί φροντιστήρια και προετοιμασία, επιβαρύνοντας οικονομικά τις οικογένειες. Προφανώς, τα παιδιά λαϊκών στρωμάτων αποκλείονται σταδιακά από τη φοίτηση λόγω αυξανόμενων μορφωτικών ανισοτήτων.

Τι θα συμβεί στα σχολεία της γειτονιάς που μετατρέπονται σε «Ωνάσεια»;
Τα παιδιά που φοιτούσαν εκεί θα αναγκαστούν να βρουν άλλα, συχνά πιο μακρινά σχολεία (που έχουν ήδη 25ρια τμήματα), ενώ οι μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες αποκλείονται. Παράλληλα, οι εκπαιδευτικοί που εργάζονταν σε αυτά χάνουν τη θέση τους ή θα προσλαμβάνονται με αδιαφανή κριτήρια.

Ποιος ωφελείται από αυτή την αλλαγή στην εκπαίδευση;
Η κυβέρνηση προωθεί την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων σχολείων μέσω χορηγιών και ιδιωτικών παρεμβάσεων, ενώ μειώνει συνεχώς τη χρηματοδότηση της παιδείας, μεταφέροντας την ευθύνη στους ιδιώτες.

Τι διεκδικούν εκπαιδευτικοί και γονείς;
Απαιτούν ενιαίο, δωρεάν και δημόσιο σχολείο 12 χρόνων για όλα τα παιδιά, χωρίς χορηγούς και επιχειρηματικές παρεμβάσεις, με επαρκή κρατική χρηματοδότηση και ίσες ευκαιρίες για όλους τους μαθητές.

Κι αν οι εφοπλιστές είναι καλοί άνθρωποι και θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν;
Να ξεκινήσουν πληρώνοντας φόρους

Γιατί ο Φεβρουάριος έχει 28 ημέρες

Η απάντηση βρίσκεται αρκετούς αιώνες πίσω, όταν το ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν πραγματικά πιο μπερδεμένο από οποιοδήποτε άλλο. Αρχικά, το έτος είχε 10 μήνες. Ο Μάρτιος ήταν ο πρώτος και ο Δεκέμβριος ο τελευταίος. Μετά, ερχόταν το κενό.
Οι Ρωμαίοι δεν μπήκαν καν στον κόπο να μετρήσουν τους χειμερινούς μήνες, αφού τους θεωρούσαν άχρηστους για τη γεωργία και τις μάχες. Ο χρόνος περνούσε, αλλά κάτι δεν έβγαινε σωστά. Το ημερολόγιο έχανε τη σύνδεση με τις εποχές.

Για να μπει μια τάξη, δημιουργήθηκαν ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος. Ο Ιανουάριος πήρε 31 ημέρες, ενώ ο Φεβρουάριος, ως ο τελευταίος μήνας του έτους, πήρε τις εναπομείνασες 29.

Όταν ο Ιούλιος Καίσαρας αποφάσισε να φέρει το Ιουλιανό ημερολόγιο, στηριζόμενος στις γνώσεις του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη, καθιέρωσε το δίσεκτο έτος. Κάθε τέσσερα χρόνια, μία επιπλέον ημέρα προστέθηκε στον Φεβρουάριο για να κρατάμε το ημερολόγιο συγχρονισμένο με τον ήλιο.

Όλα καλά ως εδώ, μέχρι που εμφανίστηκε ο Οκταβιανός Αύγουστος. Βλέποντας ότι ο Ιούλιος (που είχε πάρει το όνομά του από τον Ιούλιο Καίσαρα) είχε 31 ημέρες, δεν γινόταν να έχει λιγότερες ο μήνας που είχε το δικό του όνομα, ο Αύγουστος δηλαδή. Για να το διορθώσει, «έκλεψε» μία ημέρα από τον Φεβρουάριο, αφήνοντάς τον με 28 τις κανονικές χρονιές και 29 τις δίσεκτες.

Και κάπως έτσι, ο Φεβρουάριος έμεινε κουτσός. Ένας μήνας που, ενώ μοιάζει αδικημένος, τουλάχιστον μπορεί να περηφανεύεται ότι είναι ο πιο ξεχωριστός απ’ όλους.

Έμφυλη βία στη νεοελληνική ποίηση και πεζογραφία

Έμφυλη βία στη νεοελληνική ποίηση και πεζογραφία

Ο Μενούσης, ο Μπερμπίλης κι ο Ρεσούλ Αγάς,

σε κρασοπουλειό πηγαίναν για να φαν να πιουν.

Κει που τρώγαν, κει που πίναν και που γλένταγαν,

κάπου πιάσαν τη κουβέντα για τις όμορφες.

Όμορφη γυναίκα που ‘χεις βρε Μενούσ’ Αγά!

Πού την είδες, πού την ξέρεις και τη μολογάς;

Χθες την είδα στο πηγάδι που `παιρνε νερό

και της ´δωσα το μαντήλι και μου το `πλυνε.

Αν την ξέρεις κι αν την είδες, πες μου τι φορεί;

Ασημένιο μεσοφόρι με χρυσό φλουρί.

Κι ο Μενούσης, μεθυσμένος πάει την έσφαξε.

Το πρωί ξεμεθυσμένος πάει την έκλαψε.

Σήκω πάπια μ’ σήκω χήνα μ’ σήκω πέρδικα μ’

Σήκω λούσου και χτενίσου κι έμπα στο χορό.

Να σε δουν τα παλληκάρια να μαραίνονται.

Να σε δω κι εγώ ο καημένος και να χαίρομαι.

Το συγκλονιστικό ηπειρώτικο τραγούδι που γράφτηκε την εποχή της Τουρκοκρατίας, αφηγείται μία γυναικοκτονία χωρίς όνομα. Δε γνωρίζουμε τίποτα για εκείνη. Ούτε τ’ όνομα της, ούτε τα συναισθήματα της και τη σχέση της με τον άντρα της. Μόνο ότι ήταν, η γυναίκα του Μενούση. Όχι η αφορμή, αλλά η αιτία, ήταν το κρασί, ο παράφορος έρωτας, η ζήλεια και ο παρορμητικός χαρακτήρας του γυναικοκτόνου. Του Μενούση, που μετάνιωσε, όταν ήταν πια αργά…

Στην Ήπειρο πάλι, το 1801 ο Αλή Πασάς πνίγει στη λίμνη Παμβωτίδα, δεκαοκτώ γυναίκες, χριστιανές και μουσουλμάνες, οι οποίες κατηγορήθηκαν για μοιχεία και για έκλυτο βίο. Ανάμεσα τους και η Κυρά Φροσύνη που έγινε θρύλος. Πολλές οι εκδοχές, πολλές κι οι ερμηνείες του συμβάντος. Η κοινωνική θέση της Φροσύνης, την έσωσε από τη λήθη και από τη διαπόμπευση της μνήμης της. Ενέπνευσε την παραδοσιακή ποίηση και τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ένας άδοξος έρωτας, σε κάποιο ορεινό χωριό της Ρούμελης, έγινε τραγούδι. Ο τσάμικος της Μαυριδερούλας, αφηγείται τον φόβο δύο εραστών που απειλείται η ευτυχία τους, από τον εξαναγκαστικό γάμο της γυναίκας. Ο θρύλος λέει, ότι ο άντρας της, τη δολοφόνησε πετώντας την από το βράχο, επειδή συνέχισε να έχει σχέση με τον αγαπημένο της και μετά τον γάμο της.

Η ποίηση και η λογοτεχνία δίνουν πολλές πληροφορίες για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Και αυτή, διαφέρει από τόπο σε τόπο. Μέσα από τα βιβλία του Γρηγόρη Ξενόπουλου, βλέπουμε ότι στα Επτάνησα, οι γυναίκες ήταν πολύ πιο ελεύθερες απ’ ότι στην ηπειρωτική Ελλάδα. Μορφωνόντουσαν, είχαν δικαίωμα στο φλερτ, το “κογιονάρισμα” και σε πολλές περιπτώσεις επέλεγαν οι ίδιες τον σύζυγο τους . Ο ίδιος συγγραφέας, στον “Κατήφορο” περιγράφει την ταπείνωση, τη μοναξιά και την απελπισία της πόρνης.

Πιο ελεύθερες, ήταν οι γυναίκες που ζούσαν στην Αθήνα και στα αστικά κέντρα που είχαν κάποια κοσμοπολίτικα χαρακτηριστικά. Όπως η Σύρος του Εμμανουήλ Ροΐδη.

Από την άλλη, στην σκληροτράχηλη και περήφανη Κρήτη του Νίκου Καζαντζάκη, η γυναίκα ήταν υποταγμένη στον άντρα. Δεν είχε δική της οντότητα. Η χήρα, η γυναίκα δίχως άντρα, συμβόλιζε την αμαρτία, τον πειρασμό. Και έπρεπε να πεθάνει. Το μοτίβο αυτό επαναλαμβάνεται σε πολλά βιβλία του συγγραφέα. Στον «Αλέξη Ζορμπά», στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» στον «Καπετάν Μιχάλη» Ο Καπετάν Μιχάλης, η ψυχή της Κρήτης, σκοτώνει ο ίδιος την Εμινέ, νιώθοντας ένοχος, διότι εξαιτίας του πάθους του, εγκατέλειψε το πόστο του στον πόλεμο.

Στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, η γυναίκα, ευαίσθητη, δυνατή και σιωπηλή, υπομένει τη μοίρα της. Ο Παπαδιαμάντης αγαπάει πολύ την γυναίκα. Τη δυστυχισμένη μοίρα της, τη δίνει μέσα από το κίνητρο της Φραγκογιαννούς, στην αριστουργηματική «Φόνισσα».

Στο βιβλίο «Οι Άθλιοι των Αθηνών» ο Ιωάννης Κονδυλάκης περιγράφει τη ζωή και την κακοποίηση των κοριτσιών από την επαρχία που έρχονται να εργαστούν σαν υπηρέτριες, στα αθηναϊκά σπίτια. Που μένουν στα στενόχωρα δωμάτια υπηρεσίας, ακόμη και στα πατάρια των σπιτιών. Τα κορίτσια που αντιμετωπίζονται σαν σκλάβες και σαν πόρνες. Σαν αόρατα και αθόρυβα πρόσωπα που δεν έχουν θέση στην κοινωνία.

Στη «Γαλήνη» του Ηλία Βενέζη, στην Ανάβυσσο της Αττικής εγκαθίστανται πρόσφυγες από τη Φώκαια της Μικράς Ασίας. Η γαλήνη που αποζητούσαν οι ήρωες, ανατρέπεται από το βιασμό και το φόνο της Άννας.

Η ποίηση και η λογοτεχνία της εποχής, αντιμετωπίζουν μ’ ευαισθησία και αγάπη τα θύματα, δεν ισχύει όμως το ίδιο για τις τοπικές κοινωνίες. Η δομή της νεότερης ελληνικής κοινωνίας, είναι πατριαρχική και είναι γεμάτη από περιστατικά εξαναγκασμού, κακοποίησης, βιασμών και γυναικοκτονιών που χαρακτηρίστηκαν εγκλήματα τιμής.

Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος, ένας σύγχρονος συγγραφέας στη συλλογή διήγημάτων «Γκιακ» ρίχνει τη δική του (σύγχρονη) ματιά στην κοινωνία της περιόδου, γύρω από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στο ομώνυμο διήγημα ο ήρωας συγκλονίζεται από το βιασμό και το φόνο της αδελφής του και αρνείται να σκύψει το κεφάλι από ντροπή και να σιωπήσει, όπως κάνει η υπόλοιπη οικογένεια. Όταν πηγαίνει με τον ελληνικό στρατό στη Μικρά Ασία, αρνείται να βιάσει Τουρκάλες. Ψάχνει διαρκώς τη λύτρωση..

Η ποίηση και η λογοτεχνία ενός τόπου, είναι η αποτύπωση της κοινωνίας. Το κείμενο αυτό, δεν έχει στοιχεία έρευνας. Είναι μία προσωπική ματιά και η αίσθηση που μου άφησε η ανάγνωση των βιβλίων. Τα έργα στα οποία αναφέρθηκα, είναι έργα ανδρών.

ΜΑΡΩ ΚΩΝΣΤΑ

Ρίζα σε οποιοδήποτε κλαδί

Ρίζα σε οποιοδήποτε κλαδί με Αυτή τη Φυσική Ριζοτική Ορμόνη! Μόλις 2 Υλικά και 100% Φυσικό…

Φτιάξτε μια σπιτική ριζική ορμόνη με δύο μόνο υλικά: γλυκοπατάτα και ρύζι. Αυτό το φυσικό κόλπο επιταχύνει τη διαδικασία ρίζας για πολλαπλασιαζόμενα μοσχεύματα. Η γλυκοπατάτα παρέχει κάλιο και φώσφορο, απαραίτητα για την ανάπτυξη των ριζών, ενώ το ρύζι είναι γεμάτο με μέταλλα, άμυλα και ορμόνες που διεγείρουν την ανάπτυξη των φυτών.

**Συστατικά:**
1 γλυκοπατάτα
1 φλιτζάνι ρύζι άψητο
1 λίτρο νερό

**Πώς να κάνετε:**
1. Κόψε τη γλυκοπατάτα και βάλ’ τη στο μπλέντερ.
2. Προσθέστε το άψητο ρύζι και το νερό και μετά αναμειγνύεστε καλά.
3. Στραγγίστε το μείγμα και ρίξτε το υγρό σε ένα δοχείο.
4. Τοποθετήστε την κοπή του φυτού στο διάλυμα για 30 ημέρες.

Μετά από αυτό το διάστημα, το κόψιμο θα έχει ριζώσει και θα είναι έτοιμο για φύτευση.